Niets is onmogelijk!

1987. Als klein jochie van 7 las ik een keer iets over de Marathon des Sables en ik was meteen gefascineerd. Meer dan 250 kilometer door de gloeiend hete woestijn van de Sahara rennen… Hoe konden mensen zo’n enorme uitdaging voltooien? In de tekenfilms die ik keek ging iedereen altijd (bijna) dood in de Sahara. De koperen ploert was genadeloos en velde zelfs de meest geharde avonturier. Ik kon het niet begrijpen.

Fast forward naar eind 2023. In het vliegtuig naar Patagonië, waar ik een 6-daagse multisport race (hardlopen, fietsen, kajakken) ging doen, zag ik weer eens een documentaire over de MdS. Ik kwam erachter dat ik onbewust de race nog steeds zag als iets dat buiten mijn bereik lag. De MdS was voor de topatleten, niet voor een gewoon iemand zoals ik.

De documentaire bleef in mijn hoofd zitten tijdens de zesdaagse race. Op de momenten dat ik druk bezig was met afzien, vertelde ik mezelf dat dit maar weinig voorstelde: hardlopen in de Sahara, dat was pas zwaar! Pas in het vliegtuig terug naar huis kwam het besef dat ik net twee marathons had hardgelopen in de bergen van de Andes, vervolgens zo’n 350 kilometer had gefietst en 36 kilometer had gekajakt. Zou het dan niet toch mogelijk zijn? Zou de MdS misschien toch binnen mijn bereik liggen? Vanaf dat moment liet het me niet meer los.

Thuis vertelde ik mijn vriendin Cynthia over de documentaire en over de gedachten die daarna maar bleven hangen. Ik vroeg haar of zij dacht dat ik het zou kunnen. Ze keek me in mijn ogen aan en zei zonder twijfel “Ja, dat kan jij”. Dat was het laatste duwtje dat ik nodig had. Ik las de hele website door, las blogs van mensen die eerder hebben deelgenomen, en zocht uit wanneer ik me kon aanmelden. Ik vertelde Cyn dat ik er nu toch echt over dacht om me aan te melden, waarop ze zei “Dat weet ik. Mentaal heb je je al aangemeld.”. En ze had gelijk.

Op de dag dat de registratie open ging, zat ik toch een beetje gespannen achter mijn laptop. Nu de kogel door de kerk was, merkte ik dat ik het spannender vond dat ik misschien geen ticket zou kunnen krijgen dan juist het deelnemen zelf J
Mijn dochters van 9 en 11 zaten naast me en leefden helemaal met me mee. Ze willen me niet 2 weken missen, en ze maken zich erg zorgen dat ik niet meer terug kom. Misschien een beetje vergelijkbaar met het gevoel dat ik als 7-jarig jochie had over de Sahara. Tegelijkertijd weten ze ook hoe waardevol dit soort sportavonturen voor mij zijn, en waren ze heel erg blij voor me toen ik de bevestiging kreeg “Congratulations! We have the great pleasure to confirm your participation in the MDS LEGENDARY 2026!”.

Iets dat ik altijd had gezien als onmogelijk, lijkt nu toch mogelijk. De voorbereiding voor mijn grootste sportavontuur tot nu toe is begonnen.