Als ik mensen vertel wat ik ga doen, komt altijd de vraag “Waarom wil je dit doen?”. Meestal na allerlei grappige opmerkingen over veel geld betalen om kapot te gaan in de woestijn, of dat ik blijkbaar nog iets te bewijzen heb, of dat dit wel een extreme manier is om even te ontsnappen aan zeurende kinderen of dito vriendin.

Dus waarom doe ik dit? De belangrijkste reden is om mezelf nog beter te leren kennen. Inmiddels weet ik heel goed dat de kern van wie je bent zichtbaar wordt als je het echt zwaar krijgt. Oppervlakkige dingen vallen weg en het leven ontvouwt zich in alle keiharde eerlijkheid: zo is het. Alles wat je liever wegstopt, wat je onzeker maakt, waar je voor vlucht, alles komt naar boven. Eerdere races hebben bij mij een soort therapeutische werking gehad. Het maakt mijn leven lichter, hoe gek dat ook klinkt als het over dit soort zware races gaat.

Ik ben ervan overtuigd dat echte persoonlijke groei begint buiten je comfortzone, en dat je leven zo rijk is als de grenzen die je jezelf oplegt. De Marathon des Sables is voor mij meer dan ook meer dan een sportieve uitdaging: het is een mentale en fysieke ontdekkingsreis. Het is de ultieme test van doorzettingsvermogen, focus en veerkracht. Elke stap in het zand, elke heuvel in de brandende zon, dwingt me om dieper te graven en te ontdekken wat er mogelijk is als je lichaam “nee” zegt, maar je geest besluit door te gaan.

Grenzen verleggen is voor mij niet alleen iets dat ik op sportgebied doe. Het is een mindset die ik meeneem in alle aspecten van mijn dagelijks leven. Door deze uitdaging aan te gaan, wil ik laten zien dat wij allemaal veel meer aankunnen dan we vaak denken. Dat ongemak geen vijand is, maar je juist nieuwe inzichten kan bieden en je leven verrijkt. Dat juist in de momenten waarop je denkt dat je niet verder kunt, de echte groei begint.